Selecteer een pagina
Hoe mijn shit mest werd.

Hoe mijn shit mest werd.

Pijn huh hoezo?

Dit is toch de cursus ‘Humor voor sprekers’?

Geduldig legt de docent het nog een keer uit,

“Humor kan niet zonder drama en zit daar waar het schuurt, dus moet je opzoek naar de pijn met betrekking tot jouw thema”!

Zo had ik het nog nooit bekeken.

Toch wist ik intuïtief dat ik hier naar opzoek was en waarom ik deze cursus bij  Malinca Verwiel had gekozen.

Ik was me zeker bewust dat voor mijn thema ‘#vanwerkdruknaarwerkgeluk je niet om de problemen, het gedoe de spanning heen kan.

Ja maar, de pijn, dat is zo persoonlijk!

Ik weet niet of mijn publiek daar op zit te wachten als ze bij mij in de zaal zitten voor een leuke theatrale voorstelling”.

Ik herken de stemmen van mijn innerlijke criticus die mij wil behoeden voor afwijzing en teleurstelling.

Maar ik voel, ik weet, dit hoort bij mijn verhaal!

Omdat het ook het verhaal van anderen is.

Ok hier komt ie dan:

Het is vrijdagmiddag, het lokaal is versierd met slingers en ballonnen. Er staan emmers met rode rozen voor in de klas. De stoelen in zijn rijen opgesteld. Op mijn bureau staan de in cellofaan verpakte cadeaus naast een grote stapel mappen.

Over een uur begint de diplomering van mijn mentorklas.

Hét moment waar mijn studenten halsreikend naar uitgekeken hebben, misschien voor het feestje of de nieuwe fase die ze kunnen beginnen, maar voor de meesten toch vooral de opluchting om klaar te zijn met school.

Ik ben tot laat in avond bezig geweest met kaartjes schrijven. Voor ieder van mijn meiden een persoonlijk woord, een anekdote en een compliment, zo doe ik dat al jaren.

Deze keer vond ik het lastig, want de reis die ik met deze klas heb afgelegd was behoorlijk turbulent.

Tweedehans mentor

In het tweede leerjaar heb ik het mentorschap overgenomen van een vertrekkende collega.

Hij was geliefd en vertrouwd bij de meiden, dat merkte ik wel bij zijn afscheid.

Ik had toen al het gevoel dat ik 2-0 achter stond, ik werkte immers nog maar net op deze opleiding.

Het duurde dan ook wel even tot ik iedereen bij name kende en met hen persoonlijk had kennis gemaakt.

Ik had al wel snel door dat er een aantal dames niet bepaald op hun mondje gevallen was en regelmatig in niet te verstaande taal hun kritische mening gaven over de opleiding, de school en alles daar om heen.

Ondanks mijn jarenlange ervaring als docent en mentor had ik daar veel moeite mee. Het maakte me ook onzeker, ik kon heel vaak hun vragen niet beantwoorden en soms vond ik dat ze ook gewoon gelijk hadden!

Tuurlijk waren er ook mooie momenten, in de les of in persoonlijke gesprekken, waar ik er connectie voelde, er kon zijn en kon helpen.

Het laatste jaar was zwaar voor de klas. Positiviteit en motivatie waren belangrijke thema’s en ik probeerde wekelijks in het mentoruur hier vorm aan te geven.

Aanwezig zijn op school en saaielessen volgen bleek voor een aantal niet makkelijk.

Alle meiden werkten namelijk al het grootste gedeelte van de week vol op hun stage mee:

“Daar leren we veel meer dan op school”, was hun verweer.

Ook op de praktijkexamens was er regelmatig kritiek. De examencommissie moest meerde keren uitleg komen geven over beoordelingen.

Worstelen met de organisatie en regels

Ik schipperde me rot tussen de regels, de organisatie en systemen, zaken die onduidelijk waren of gewoon niet klopten. Ik liep de deur plat bij de administratie op zoek naar vermiste beoordelingen en stagecontracten.

En elke les weer alle vragen beantwoorden en keer uitleggen hoe de examenprotocollen waren en waarom. Ik deed oprecht mijn stinkende best maar voelde me regelmatig te kort schieten (sommige protocollen waren ook niet echtuit te leggen hoor😕)

Het grootste struikelblok was wel de aanwezigheid.

In het MBO geldt een verplichte aanwezigheid van 80%…

Hoe om te gaan met situaties wanneer studenten dat niet halen verschilt per school en opleiding.

Bij ons was de regel ingesteld dat de gemiste lessen moesten worden ingehaald.

Inhalen was het niet echt, want de les was immers gegeven en voorbij.

In de praktijk kwam het er op neer dat studenten de gemiste uren moesten inhalen op een apart moment op een avond. Daar konden ze onder toezicht werken aan hun huiswerk…

Mijn eindexamenstudenten kon ik daarvoor nauwelijks motiveren. Die hadden echt geen tijd of zin om in de avonds nog een keer terug te komen.

En ook projecteerde ik wekelijks in de les de aanwezigheidspercentages, ze bleven deze dalen….

Buikpijn

Vreselijk vond ik dat, elke week discussie, elke week gedoe, het koste me ook nog eens bakken met tijd om die hele registratie te doen en waarvoor??

Het voelde zinloos, toch werd er in de teamvergadering keer en keer op gehamerd:

“de aanwezigheid moet omhoog”!

Hoe dan???

Ik had er regelmatig buikpijn van.

Aan het eind van het schooljaar met nog een paar weken voor de diplomering waren er nog een handjevol studenten die, ondanks al mijn pushen, trekken en dreigen, niet voldeden aan de aanwezigheidsnorm.

Wat dan?

Het waren geen vervelende meiden, alle examens gehaald, goede professionals in de praktijk, ze werkten vaak al volledig mee….

Moest ik ze nu dan verplichten om op school te komen zitten waar ze niets anders konden doen dan netflixen?

Zucht 😥

En bedankt he..!

Terug naar de diplomering.

De meiden zien er prachtig uit, het lokaal is volgestroomd met familie en vrienden.

Ik doe wat ik al tientallen keren eerder heb gedaan, ik houd mijn praatjes, diploma’s worden getekend, ik overhandig de roos, het kaartje de cadeautjes.

45 minuten later.

Het lokaal is leeg.

Op de grond liggen wat rozenblaadjes, snippers en hier en daar een verdwaalde ballon.

Ik ben leeg.

Ik heb alles gegeven, maar, wat heb ik terug ontvangen?

Geen waardering of bedankje in de vorm van een kaartje, bloemetje, of chocola … niks

Alleen slappe handjes en een “bedankt-voor- alles-mompel”.

AUW!

Ik verman me en loop terug naar mijn kantoor tot een collega met haar armen vol Rituals-pakketten, bloemen en chocola, jolig vraagt:

“En hoe was je diplomering? Heb je veel cadeaus gehad”?

En ik, worstelend met de schaamte en vechtend tegen de tranen stamel;

“Uh nee, niets”….

Waar ging het mis?

Ik voel me teleurgesteld, boos, verward, verdrietig en kwetsbaar.

Waar ging het mis?

Waar ben ik, met alle mijn goede intenties en mijn harde werken het contact met mijn studenten verloren?

Waar ben ik het contact met mezelf kwijt geraakt?

Zelfverloochening

Die vraag kon ik op dat moment niet gelijk beantwoorden

De antwoorden kwamen weken, later.

Ookal voelde de situatie heel onrechtvaardig, ik kon alleen maar in de spiegel kijken en concluderen dat ik me te vaak heb geconformeerd aan regels waar ik niet achter stond, protocollen die ik niet kon uitleggen, systemen waar ik niet in geloofde.

Dat ik te vaak studenten heb gedreigd, geïntimideerd en gemanipuleerd om ze maar te motiveren…(je moet toch wat?😕)

Ik heb het gedaan..

En werd er doodongelukkig van. (en blijkbaar mijn studenten ook.)

Het schuurde, jarenlang.

Dat is mijn pijn.

Kun je daar nou humor van brouwen🤔

……

Dit zou het eind van deze blog kunnen zijn.

Het had het eind van mijn onderwijscarrière kunnen zijn.

Maar dat is het allemaal niet!

Zeker niet!

Het hele verhaal!

Want nog steeds is daar die liefde, het vuur, de passie om anderen te helpen, te leren en te inspireren!

(Jonge) mensen begeleiden voor een vak of in hun persoonlijk ontwikkeling, dat is het mooiste wat er is!

Ik kan dat, ik ben daar goed in!

Bovenstaand verhaal gaat over mij als ongelukkige docent.

De achterkant van de medaille zeg maar.

De gelukkige docent

Maar er is ook een voorkant!

Ik ben ook héél vaak een gelúkkige docent geweest.

Ik heb heel veel ‘parelmomenten’ mogen meemaken.

Lessen waar er écht contact was, chemie tussen mij en de klas en we levenslessen leerden van elkaar.

Ik ben ook heel vaak op diplomeringen verrast en overstelpt met waardering, bloemen en cadeaus …

Zo veel leuke en gekke situaties waarbij het wél lukte om studenten te motiveren, de juiste snaar te vinden en succes en betekenis te ervaren.

En dat maakt voor mij onderwijs het mooiste is wat er is, en daar word ik heel gelukkig van!

Hoe mijn shit mest werd!

Dat is het hele verhaal en dat wil ik delen!! Met alles wat ik heb, ben en kan!

Serieus en toch luchtig, met pijn én humor!

Zodat mijn shit mest wordt!

Is dat niet om te gieren?🤣😂😁

Hoe ik mijn werkplezier maakte.

Hoe ik mijn werkplezier maakte.

Een held op sokken op zoek naar werkplezier😜

Sinds een paar maanden werk ik ook als ZZP- docent voor mijn oude werkgever.
Hoe leuk ik het podium ook vind, ik miste het onderwijs, het voor de klas staan en het contact met studenten.
En, als ik heel eerlijk ben kan ik af en toe wel wat meer werkplezier gebruiken. Werkplezier is immers heel belangrijk 
Als podium ondernemer werk je ook veel dagen achter de schermen en dat is vaak alleen achter de computer op mijn zolderkamerkantoor.
Gelukkig voor mij is er genoeg werk voor docenten en word ik regelmatig benaderd of ik een les wil komen geven.

Gewoon doen!

Zo kwam ook de volgende vraag van een paar maanden geleden.
“Paulien jij doet toch iets met drama, kun jij voor onze Turkse studenten niet 3 dagen drama lessen verzorgen?”
“Uh, ja hoor”!
Dat was een reactie vanuit de filosofie van Pippi Langkous:
     “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het kan”
Ik heb zeker wel iets met drama, maar nog niet zo vaak en voor langere tijd lesgegeven in dit vak. Nu houd ik wel van uitdaging en avontuur, dus zei ik:

“Oh dat lijkt me heel leuk vertel even kijken of ik kan!”

Zo kwam het dus dat ik maar liefst 3 hele dagen aan de gang mocht met studenten van de opleiding Gespecialiseerd Pedagogisch Medewerker.

Werkplezier vraagt soms voorbereiding

Even dacht ik wel “waar ben ik aan begonnen”, ik ken die doelgroep niet, wat moet ik gaan doen en waar moet ik uberhaubt lesgeven?

De stemmetjes van angst en onzeker begonnen te fluisteren….

Inmiddels weet ik wel wat ik dan moet, doen; in actie komen om informatie te krijgen en om goed te weten hoe of wat.

Ik ga heus niet onbezonnen te werk. Ik neem deze opdracht echt wel serieus.
Want, 23 vrouwelijke, Turkse studenten, met niet veel, tot geen ervaring met drama, dat kan ook behoorlijk dramatisch aflopen!😏

Weken geleden ben ik al wezen koffiedrinken met een ex-collega, een drama docent.
Zij heeft me aan een prachtig format en geweldige oefeningen geholpen die ik perfect kan gebruiken.
Natuurlijk heb ik gesproken met de huidige loopbaanbegeleider van deze groep en een week van tevoren ben ik langs de locatie geweest waar het onderwijs zou plaatsvinden.

Dat alles, en mijn jarenlange ervaring natuurlijk, gaf me voldoende zelfvertrouwen.

Iets nieuws is altijd even spannend

Het blijft spannend, elke keer weer wanneer je een nieuwe klas voor het eerst ontmoet, ook al ben je al 25 jaar docent!
Daar stond ik dan, op de bewust lesdag op de locatie.
Het was 9.00 uur, de afgesproken tijd, er was niemand te zien.
Ik had de tip die ik van mijn collega had gekregen opgevolgd en mijn schoenen uitgetrokken. (Volgens islamitisch gebruik gaan de schoenen bij de voordeur uit).
Het lokaal ademende een stoffige sfeer, vloerbedekking op de vloer de verwarming op 4 (en de ramen open) en een allegaartje aan stoelen en tafels.
Een oud vergeeld kopieerapparaat in de hoek begon toch te zoemen toen ik de stekker in het stopcontact deed, oef meevaller!
Ook de beamer kreeg ik zowaar ook zonder al te veel moeite en met een slinger aan verlengsnoeren aan de praat.
Ik was een beetje opgewonden en prettig gespannen, maar ook onzeker.
Want, waar waren mijn studenten??
Via de groep-app vroeg ik mijn collega’s van het ROC om hulp.
Zij verzekerden mij dat de studenten zeker zouden komen.
Ook zorgden ze ervoor dat er iemand van de locatie langs zou komen om mij te helpen aan extra stoelen, een koelkast voor mijn lunch en, niet onbelangrijk, wifi!
Tegen 9.30 uur kwamen de studenten  een voor een binnendruppelen, er bleek een communicatie storing met betrekking tot de aanvangstijd van de les.
Alle vrouwen, jong en oud, hadden gekleurde sjaals om hun hoofd en droegen lange rokken dikke kousen en vesten met lange mouwen.
Hun Nederlands was echter accentloos en al snel waren we lekker aan het kletsen

De meeste dames bleken best ver te moeten reizen om elke dinsdag  in Utrecht les te volgen!

Tegen 10.00 uur waren alle tafels en stoelen bezet en brak ik, tot grote hilariteit van de dames, mijn tong over alle voornamen.
Er werd hartelijk om gelachen en ik lachte net zo hard mee.
En dat was niet de laatste keer die dag
De dames bleken behoorlijk mondig en leergierig, dat vind ik altijd een heerlijke combinatie in het onderwijs.
Er werden  veel vragen gesteld, over mij en natuurlijk over nut en belang van van drama voor hun opleiding.
Na de eerste kennismaking hingen ze aan mijn lippen toen ik, met persoonlijke verhaal, de relatie en het nut van spel en drama bij communiceren en begeleiden van kinderen kon uitleggen
Toen zag ik aan hun gezichten dat het  begrepen hadden.
Drama zou wel eens interessant kunnen worden.
Ze konden niet wachten om te beginnen!

Aan de slag.

Ik had, goed voorbereid als ik was, een hele stapel opdrachten en oefeningen meegenomen.
Bij elke oefening legde ik uit wat we gingen doen, wat het nut was voor jezelf als professional en hoe je dat in in de begeleiding van kinderen kon inzetten.
We hebben gespeeld met gebaren maken lichaamstaal, met de groep komen staan en zonder woorden toch communiceren.
Dat vonden sommige dames nog heel spannend.
We hebben kringspellen gedaan met als doel concentreren, fouten maken, accepteren en lachen.
Oefeningen om de fantasie te gebruiken en bewust te worden van de kracht van mimiek en intonatie.
Er werd veel gegiecheld, gelachen en veel geleerd.
“Oh mevrouw wat een leuk spel dat ga ik ook met de kinderen doen”

23 duimen omhoog en een spontaan applaus!

Het was warm in het lokaal met de altijd nog loeiende radiatoren.
Ook de ramadan begon ’s middags zijn tol te eisen.
Toch werd er nog goed samengewerkt aan de eindopdracht voor over een paar weken.
Wat ben ik trots op deze vrouwen, die open stonden voor zomaar een nieuwe docent, voor een vreemd vak, voor toch nieuwe dingen doen.
Voor de openheid om te lachten, om elkaar en om je zelf.
Maar vooral ook omdat ze elkaar aan moedigden om toch te durven en te doen!
Bij de evaluatie kreeg ik 23 duimen omhoog, en een spontaan applaus!
Dat heb ik in 25 jaar voor de klas nog nooit meegemaakt!
(Op sokken lesgeven ook niet trouwens😁)
Op de terugweg in de auto dacht ik na over deze bijzondere dag.

10 Inzichten over hoe ik gezorgd hebt voor mijn werkplezier

Terugkijkend waren de volgende inzichten en stappen belangrijk om het werkplezier weer te ervaren:
  1. Bewustwording en erkenning van mijn behoefte aan meer werkplezier.
  2. De actie om weer een dag terug het onderwijs in te gaan als docent.
  3. Ja zeggen tegen uitdagingen ook al hoor ik de stemmetjes die mij zeggen dat ik dat nog nooit heb gedaan.
  4. Mij goed laten informeren en goed voorbereiden.
  5. Vertrouwen op mijn kunde, kennis en ervaring.
  6. Tegenslagen omarmen en denken in mogelijkheden.
  7. Meebewegen, wanneer alles anders gaat dan gepland.
  8. Een open, oordeelloze houding.
  9. Oprecht nieuwsgierig zijn.
  10. Liefde voor het vak en liefde om anderen iets te leren en te begeleiden in persoonlijke ontwikkeling.

Werk aan je werkplezier = werken aan werkgeluk

Ik heb vaak genoeg in mijn onderwijs carrière lessen gegeven waar ik zelf geen plezier aan beleefde.
Soms is dat even zo.
Toch heb ik op een gegeven moment de keuze gemaakt dat ik dat niet meer wilde!
Dat ik wilde werken met plezier, energie en bevlogenheid, want dat maakt het verschil!!
Ik ben dankbaar en ook wel trots dat het deze dag, die toch ook spannend was gelukt is.
Het geeft enorm veel energie nu ik het werkplezier waarnaar ik op zoek was weer heb ervaren.
Ik ben een dankbare docent….
En ja zeker ook een gelukkige 😉
Ps. wil jij meer werkplezier maar weet niet niet goed hoe te beginnen? Vraag dan Hier mijn 10 tips voor groeiend werkgeluk aan
Gelukkig nieuw schooljaar!

Gelukkig nieuw schooljaar!

Gelukkig nieuw schooljaar!

Een van de leuke dingen aan werken in het onderwijs  is, dat je elk jaar opnieuw kan beginnen. Gewoon met een schone lei. Weer nieuwe klassen, nieuwe leerlingen of studenten, nieuw rooster, nieuwe taken.
Heerlijk om het oude, wat klaar is achter te laten en verwachtingsvol vooruit te kijken.

Het is ook het moment bij uitstek voor docenten om goede voornemens om te zetten in concrete doelen!

De tijd voor goede voornemens

Dat is wel een dingetje. Ik ben zelf  zo vaak het nieuwe schooljaar begonnen, super geïnspireerd om dingen anders te doen, om na twee weken te constateren dat ik toch weer terug was naar het oude patroon en de automatische piloot.
Hoe ga ik dat dit jaar anders aan pakken zodat het wel lukt?

Ben Tiggelaar schreef een aantal jaren geleden het boek “De ladder – waarom veranderen zo moeilijk is en welke 3 stappen wel werken”.
Al jaren staat dit boek – als nieuw- in mijn boekenkast.
Nu lijkt het een antwoord te geven op mijn vraag.

Ontwikkeldoelen beter dan prestatiedoelen

Tijd en aandacht voor echte verandering in een praktisch 3 stappen model, dat moet mij dit jaar toch lukken!
Een ’eyeopener is in ieder geval gelijk de focus op ontwikkeldoelen in plaats van prestatiedoelen

“Verandering gaat vooral om leren. Bij veranderingen zijn ontwikkeldoelen meestal effectiever dan prestatiedoelen. Ze helpen onder meer om fouten onderweg te ervaren als leren in plaats van falen, als een stap vooruit in plaats van achteruit.”

Hoe vaak heb ik zelf niet mijn doelen groot gesteld en geformuleerd in het gewenste resultaat. Met echt goede intenties en motivatie. Waarna ik toch ‘vastliep’ in het oerwoud van het falen. Het niet goed concretiseren en monitoren van mijn gedrag maakte dat het niet lukte het gewenste resultaat te behalen.

Faal-ervaring’ is een killer voor de verandermotivatie.

Van falen naar fun

Volgens Ben gaat nieuw gedrag volhouden niet in de eerste plaats over discipline. Veel belangrijker is of je ook plezier beleeft aan het nieuwe gedrag, lol hebt in het uitproberen.

Plezier motiveert immers!

Terwijl ik dit schrijf krijg ik er al zin in.

Zin in het nieuwe, in het uitproberen van verschillende manier om beter te plannen en niet uit te stellen, mijn computer beter te ordenen en mijn energie in balans te houden.

Ik ga het gewoon weer proberen, mijn doelen gericht in eerste instantie op leren en ontwikkelen lekker experimenteren en veel fouten maken!

Klinkt als fun!

Met welke goede voornemens ga jij experimenten dit jaar?

Fijne dag!

Paulien

 

 

Wakker liggen en piekeren

Wakker liggen en piekeren

Wakker liggen en piekeren

Vannacht werd ik wakker gewoon zomaar!  Het was nog lang geen tijd om op te staan. Allerlei pieker gedachtes tolden rond in mijn hoofd en beletten mij om nog verder te kunnen slapen. Zorgen, onzekerheden en angsten die ik overdag de baas ben poppen zomaar ’s nachts op en houden me wakker.

Het is alweer een aantal jaar geleden dat ik dit met regelmaat had. Ik werkte toen nog als docent op een groot ROC en was niet bepaald werkgelukkig. Ik had klassen waarmee het moeizaam liep, studenten met wie het niet goed ging en taken die me veel energie kosten. Een paar keer per week lag ik urenlang wakker en te malen. Ik ging vervolgens mijn bed maar uit voor een kopje warme melk en een dom spelletje.

Ik had geen idee hoe ik deze slapeloze nachten en die piekergedachten kon stoppen

Wat is piekeren eigenlijk?

Piekeren is het niet kunnen stoppen met denken aan dingen waar je je zorgen over maakt. Het maakt je onrustig en levert vaak stress op. (En slapeloze nachten). Piekergedachten gaan over zaken die mogelijk bedreigend zijn in de toekomst.
Volgens “piekerprofessor’ Bart Verkuil wordt piekeren een probleem wanneer het je dagelijks leven gaat beïnvloeden. Wanneer het piekeren je niet aanzet tot acties dan kun je vastlopen. Dan kun je last krijgen van lichamelijke klachten, depressieve gevoelens, het vermijden van dingen of veel klagen.

Wat te doen tegen piekeren?

Inmiddels heb ik geleerd dat mijn piekergedachtes of nachtelijke dromen te maken hebben met dingen die ik spannend vind of zaken in mijn leven die “schuren”.
Het eerste wat ik kan doen is het opschrijven van alle gedachtes, zo krijg ik overzicht en kan ik van een afstandje kijken naar alles wat ik wel niet denk (-)

Vaak realiseer ik me dan dat het helemaal niet ‘waar’ is wat ik denk, of wat ik tegen mezelf zeg. Het is gewoon de angst of onzekerheid die spreekt.

Ik stel mijzelf dan de vraag waar heb ik invloed op?

Heb ik invloed op een onzekerheid of kan ik een angst aan gaan dan is het tijd om de regie te pakken, keuzes te maken en actie te ondernemen.
Lig ik te draaien en te tobben over zaken waar ik geen invloed op heb dan kan ik beter proberen los te laten.

Laat maar waaien!

Wat ook helpt is om me te realiseren dat het maar gedachten zijn…. Ze komen en gaan als wolkjes die voorbijvliegen.

Sinds een tijd mediteer ik regelmatig en ik merk dat ik steeds beter in staat ben om pieker gedachtes en de negatieve gevoelens die daarbij komen weg te laten waaien!
Dat is echt tof om te ervaren, en wanneer al die negativiteit dan naar de achtergrond is gezakt focus ik me op positieve dingen.
Ik bedenk me wat er wel goed aan in mijn leven en waar ik trots en dankbaar voor ben.

Ik merk dan dat ik wanneer ik daar in mijn bed aan lig te denken ik me rustiger voel.

Aan de slag!

Ondanks een lichte vermoeidheid vanmorgen toch vroeg opgestaan voor een uurtje me-time.
Ik heb een actie lijst gemaakt, beslissingen genomen en deze blog geschreven.
Ik zie trouwens dat die ‘pieker professor een boek heeft geschreven “De gelukkige piekeraar”.

Dat lijkt me, vak literatuur voor een gelukkige docent!

De bubbel uit!

De bubbel uit!

De bubbel uit!

Vanmorgen op de fiets zag ik iets bijzonders aan de linkerkant van de weg. Op het terras van een pannenkoekenhuis waren een aantal grote, halfronde glazen bollen geplaatst. In die bollen stonden tafels en stoelen. Blijkbaar kan er nu ook gegeten worden in de bubbel!

Ik ben trouwens wel klaar met die bubbel! Als gevolg van de lockdown leef en werk ik, (net zoals velen) al maanden in een kleine sociale cirkel. Thuisblijven, thuis recreëren, thuis werken, we weten inmiddels allemaal hoe ingewikkeld en intensief dat is. Leuk is anders, maar tot een paar weken geleden ging het best redelijk. Ik heb echt mijn best gedaan om het goed, gezellig en positief te hebben in mijn eigen bubbel.

Maar de laatste tijd lukt dat steeds minder. Opkomende gevoelens van ontevredenheid en groot gemis kan ik bijna niet meer onderdrukken. Ik verlang gewoon zo ontzettend naar de reuring, de dynamiek van volle kantoren en collega’s om mee te lachen en te kletsen bij de koffieautomaat. Thuisblijven en online werken ik ben er zo klaar mee, omdat ik gewoon weer wil werken in een schoolgebouw!

Ik wil mijn bubbel uit!

Daarom tijd voor break, voordat mijn sombere momenten chronische vormen krijgen. Nu zijn er een heleboel beperkingen als gevolg van de lockdown, maar gelukkig kunnen er ook dingen wel. Een weekendje weg naar onze hoofdstad bijvoorbeeld. Een plek die ik in normale tijden juist zou mijden vanwege de drukte, verkeer en te veel toeristen. Maar het leek me nu speciaal, lopen door een verstilde stad.

Amsterdam zondagmorgen 8.00. Ik wandel langs de lege grachten en over stille bruggetjes in de Jordaan. Er is niemand op straat. Er zijn geen auto’s, geen fietsers. Alleen vogels die blij fluiten.
De zon komt op, het is prachtig…

Een oud verhaal geeft hoop

Nu pas lijkt de stad mij te ontmoeten en zie ik de knoestige bomen, de rijen eeuwenoude huizen. Schots en scheef, vervallen en weer opgeknapt staan ze schouder aan schouder. Elkaar overeind houdend lijken deze panden een verhaal te vertellen. Een verhaal van honderden jaren dood en leven, feesten en oorlogen, voorspoed en tegenslag, werken en ontspannen gezondheid en epidemieën…

Die gedachte raakt me. De verbinding van het verleden met het heden relativeert en geeft hoop voor de toekomst. Alsof die oude grachtenpanden zeggen: ‘Hou vol, alles gaat voorbij, het komt goed.’

Nog even terug naar dat pannenkoekenhuis: ik vraag me af: Is dit nu geniaal of toch niet?

Pannenkoeken eten in een bubbel, het blijft dubbel.

Het is wat het is

Het is wat het is

Mensen kennen mij als een sterke vrouw. Ik kan veel, heb lef en ben fysiek best sterk. Vaak krijg ik dingen voor elkaar. Ik ben positief, inspirerend en heb veel energie te geven.
Dat is ook zo, meestal dan.

Vandaag en de afgelopen 2 dagen voelt dat anders. Ik word wakker met een “rommelig” hoofd. Toch heb ik wel goed geslapen, maar het lijkt alsof ik vanbinnen ‘de blokjes’ niet op elkaar heb.
De gebruikelijke zin en energie ontbreekt me.
Gewoon überhaupt geen zin, nergens in!
Ik weet even niet wat ik moet, in bed blijven liggen dan? neh het is zo mooi zonnig buiten, yoga zou wel goed zijn? neh ik voel me moe, lezen dan, maar ik kan me niet concentreren pfff.

Alles voelt als een diepe zucht.

Meer woorden vind ik niet.

Ik weet het wel…

Ik ‘weet’ verstandelijk heel goed wie ik ben en wat ik te doen heb in mijn rol als docent en inspirator, maar nu denk ik alleen maar; hoe dan???
Wat zou ik hemelsnaam voor leuks en scherpzinnigs kunnen zeggen over het leven, de bizarre tijd waarin we leven, deze pandemie?

Ik geloof mijn boodschap van regie en positiviteit echt nog wel, die is groots en waarde vast.
Het is er alleen even niet. De wereld voelt te groot, te complex te dualistisch en te ingewikkeld!

Niets te melden, geen inspiratie, geen energie, geen gekkigheid.

Ik heb ook niet de behoefte om het te zoeken. Ik kan geen mening, geen wijs-of waarheid verdragen, alles is teveel!

Net als vroeger…

Het doet me denken aan vroeger toen ik als kind een spel speelde waarbij je heel snel in het  rond gedraaid werd, terwijl iedereen wegrende om zich te verstoppen.
Dan stond je daar een paar minuten gedesoriënteerd te wankelen voordat je in actie kon komen om te zoeken.
Daar lijkt het op, wiebelig en gedesoriënteerd.
Alleen wil ik me nu liever ook verstoppen in plaats van in actie te komen.

Natuurlijk ‘mag’ ik dat niet van mijzelf, schuldgevoel en ‘moeters’ dringen zich op.
Ik ‘weet’ immers donders goed wat je moet doen om jezelf te motiveren!!!! Ik leer het nota bene anderen!

Er is geen angst dat ik voorgoed de grip kwijt raak, die sleutels tot mijn geluksgevoel, positiviteit en energie die liggen echt nog wel ergens in buurt.

Misschien is het de crisis en alle bizarre dingen die we mee maken of gewoon de levensfase waar ik inzit. Het kan me eerlijk gezegd niet zoveel schelen.

Toch geef ik gehoor aan één wijze les die ik geleerd heb: ik omarm het NU, zonder weerstand, zonder oordeel .

Het is wat het is…

En terwijl schrijf en ik merk hoe het helpt om mijn gedachten en gevoelens te ordenen bedenk ik me met een kleine glimlach,

Heb ik verdorie toch nog een stukje geschreven om te delen!